شیرینیِ لحظه‌ها،با عطر یک خاطره

نشان ما آرام شکل می‌گیرد؛ درست مثل طعمی که از چند جزئیات ساده، به یک خاطره تبدیل می‌شود.

دست، دروازه، ستاره و کیک؛ هر کدام راه خودشان را پیدا می‌کنند.

فاصله‌ها بیشتر می‌شوند، اما قصه هنوز یک قصه است؛ قصهٔ تاتلی‌تیست.

نشان محو می‌شود و قصه، پایین‌تر در طعم‌های منوی امروز ادامه پیدا می‌کند.